Tek fikir, iki uygulama
Seçici lazer sinterleme (SLS) ve HP Multi Jet Fusion (MJF), parçayı polimer tozundan oluşan bir yatağın içinde üretir. Erimemiş toz, parça büyürken onu taşır; bu yüzden etrafında tasarım yapılacak bir destek yapısı, sökülecek bir şey ve desteklenen yüzeylerde iz yoktur. Bu tek özellik, neyi tasarlayabileceğinizi değiştirir.
SLS, tozu her kesiti tarayan bir lazerle kaynaştırır. MJF ise tüm katmana bir kaynaştırma maddesi püskürtür, ardından kızılötesi enerji uygular; katmanı tek bir yol boyunca değil, tek geçişte kaynaştırır. Pratikte MJF katman başına daha hızlıdır ve sıkı doldurulmuş bir yatakta daha tutarlıdır; SLS’nin malzeme yelpazesi ise daha geniştir.
Size ne kazandırır?
- FDM’nin üretemeyeceği geometriler — iç kanallar, kafes yapılar, organik formlar, her açıda desteksiz çıkıntılar.
- Gerçek üç boyutlu yerleşim — parçalar yatakta yalnızca tabla yüzeyine değil, üç eksende istiflenir; bu yüzden adet ekonomisi, tek adette göründüğünden çok daha iyidir.
- Daha dengeli dayanım — tamamen izotropik değildir, ama ekstrüzyonla üretilmiş bir parçaya göre yöne çok daha az bağımlıdır.
Bedeli ne?
Pürüzlü, mat bir yüzey; bu bir kusur değil sürecin karakteridir ve kumlama, tamburlama ya da boyayla renklendirmeyle iyileştirilebilir. Tozun iç hacimlerden çıkabilmesi gerekir; kapalı bir boşluk, içinde hapsolmuş bir toz bloğu demektir, bu yüzden tasarıma tahliye delikleri eklenmelidir. Ayrıca tüm yatağın bir ısıl geçmişi vardır: sıkı doldurulmuş bir yatağın kenarında üretilen parça, ortasında üretilenle tam olarak aynı davranmaz.
Bunun yerine FDM ile basacaksanız
Toz yatağı gerektiriyor gibi görünen birçok parça FDM’ye uyarlanabilir: iç kanalları olan bir parçayı iki yarıya bölmek, desteksiz çıkıntıları pahla değiştirmek, yükü katmanlar boyunca taşıyacak şekilde yönlendirmek gibi. Nasıl yapılacağını FDM rehberinde ve baskı yönü rehberinde bulabilirsiniz.